Jake to the Bone, czy Dave's gone skiing ?

[karol_guitar]

Tak mnie myśl naszła, że jak się mówi o jakimś trudnym kawałku Toto, to jest to najczęściej Dave's gone skiing. Zastanawiam się dlaczego? Wiadomo, utwór wybitny, niesamowicie trudny, ale dlaczego uwaga forumowiczów skupiona jest na nim? Osobiście dużo częściej i chętniej słucham Jake to the Bone. Słyszę tutaj równie dużo ogromnych umiejętności technicznych, a rytmika (szczególnie bas+perkusja) chyba jest trudniejsza. Moim zdaniem kawałek dużo ciekawszy od Dave's gone skiing, w którym bas, gitara i klawisz grają w dużej mierze to samo.

Jestem niezmiernie ciekaw Waszego zdania

[tomvid]

No cóż, ciężki wybór, bo po mojemu oba ambitne. Również obydwa kawałki zawierają element, który zdecydowanie lubię - nieparzyste metrum. I tu, i tu jest 7/4. Ale w Jake jest zdecydowanie więcej na 7/4, więc ja raczej Jake...
Skoro już mowa o metrum - czy są tutaj zwolennicy polimetrii, którą przykładowo stosuje zespół Dream Theater? Ja do takich zwolenników się zaliczam.

[karol_guitar]

Nie tylko Dream Theater stosuje polimetrię, również w Toto ją spotykamy, choćby w Falling in Between należę jak najbardziej do zwolenników, kiedy mamy z nią do czynienia od razu słychać wielki kunszt artystów, a mnie to na przykład zachęca do dalszego słuchania, nie tylko dla przyjemności, ale dla zwyczajnego zaznajomienia się z inną sztuką

[tomvid]

Zgadza się. Toż to właśnie Lukather przedrzeźniał się z Petruccim (gitarzysta Dream Theater), mówiąc, że kolejny album Toto (=FiB) będzie bardziej progresywny od Dream Theater. Oczywiście tak nie jest, jedynie wspomniany utwór FiB nawiązuje do stylu Dreamów. Tak więc jeśli już sobie o tej polimetrii dyskutujemy, trzeba przyznać, że Dreamy zdecydowanie więcej bawią się w zmiany metrum itd... W Toto z kolei bardziej cenię sobie harmonię - ciekawe połączenia funkcyjne są tutaj częstsze. No i Toto to również duży sentyment.

[Grzecho]

Choć nic z tej nomenklatury muzycznej nie rozumiem ciekawi mnie wasza rozmowa. Te dwa kawałki instrumentalne są bardzo ciekawe ale chyba tylko dla muzyków.  Sam jestem gitarzystą - amatorem. A jako "stary metalowiec" lubię łamane i często zmieniające się rytmy. Więc te dwa kawałki pasują mi i dobrze że znalazły się na płytach. Wolałbym jednak aby TOTO kończył swoje płyty kawałkami typu "Don't Stop Me Now" lub "Better World". Podoba mi się że te instrumentalne numery wykonują na koncertach i robią to z taką samą solidnością jak na płytach.

[karol_guitar]

Właśnie dlatego wolę Toto od Dream'ów mam ich 2 koncerty i jakoś szczególnie mnie nie zachwycają, wiadomo, że ich umiejętności są ogromne, ale pod względem harmonii i złożoności kompozycji są daleko w tyle za Toto. Co do Better World to również tu mamy charakterystyczny "łamany rytm". Tomvid, może wiesz jakie to metrum?

[tomvid]

Tomvid, może wiesz jakie to metrum?

No cóż, zgodnie z życzeniem rozpisałem to co następuje:

od 0:00 do 1:01 metrum 3/2
od 1:02 do 1:17 metrum 7/4
od 1:18 do 1:55 metrum 4/4
od 1:56 do 1:57 metrum 9/4
od 1:58 do 2:13 metrum 7/4
od 2:14 do 5:19 metrum 12/8
od 5:20 do 5:32 metrum 9/8
od 5:33 do 5:58 metrum 4/4
od 5:59 do 6:38 metrum 12/8
od 6:39 do 7:10 metrum 12/4
od 7:11 do 7:41 metrum 12/8

Chyba po raz pierwszy świadomie zastanowiłem się nad zmianami metrum w tym utworze. Jak widać - sporo się dzieje.

[karol_guitar]

Ojj to chłopaki dali popis muszę się pochwalić, ze ostatnio bierzemy się trochę z zespołem za Toto Gramy Child's Anthem, teraz bierzemy się za The road goes on są całe szczęście kawałki, które mogą być grane przez zwykłych śmiertelników

[poprostumariusz]

tomvid a dlaczego pierwsze metrum to 3/2? ja bym stawiał na 6/4.

[tomvid]

Hej.

A propos metrum - podałem 3/2, gdyż jak dla mnie, to podstawową miarą jest tutaj raczej pólnuta, niż ćwierćnuta. Aczkolwiek zgadzam się, że dla innych podstawą jest ćwierćnuta, i wówczas jest tak jak piszesz, poprostumariusz, 6/4.
Szczerze mówiąc, uważam, że nie popełni się dużego błędu używając w tym wypadku obu wersji.




Wiesz, wsłuchując się w to ponownie, słysząc uderzenia perkusisty w "Ride" co każdą ćwierćnutę przekonuję się powoli do 6/4...

[Dahid]

A mnie się bardzo podoba solówka perkusyjna Philipsa z Livefields, która rytmicznie i "melodycznie" nawiązuje do Jake to the Bone a kończy się Dave's gone skiing Fantastycznie to wyszło Szymusiowi no i chyba pogodził zwolenników obydwu kawałków

A co do polirytmii, co powiecie o Party in Simon's Pants Los Lobothomys?